Verlof

Eventjes weg van de kliniek
Misschien voor eventjes minder ziek
Maar weet je dat het me heel wat kost?
En uiteindelijk niks oplost..
Wanneer de dag begint giert de spanning door mijn lijf
De tijd tikt door mijn ledematen worden stijf
Dan durf ik door het gestotter amper te praten
En als het dan zo ver is vullen nare gedachten in mijn de hoofd de gaten
Daar sta ik dan voor je eigen deur
Gelukkig van niemand gezeur
Ik word warm onthaald door mijn beesie mijn kind en beste vriendin
Dan komen de tranen van verdriet, van blijdschap en heeft het enigszins zin
Het voelt alleen niet als mijn thuis maar bij mezelf op bezoek gaan
Want voor je het weet is het voorbij
En eigenlijk kon ik het niet aan
En blijf je malen, word dit huis ooit weer van mij?
Ook mijn huis draagt zijn kruis
Met alles wat er in en naast is gebeurd
Voelt mijn huis dan ooit nog als een thuis?

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s