Depressief en vriendschap

Elke keer als ik het probeer op eigen kracht
heeft de duisternis mij opnieuw in zijn macht
Ik voel mij gevangen in mijn gedachten
zoals mensen die mij verachten
Want ja ik bleef te lang in mijn depressie
Het niet meer willen leven werd mijn obsessie
Kliniek in kliniek uit en ga zo maar door
Zodra ik thuis ben krijg van de meeste geen gehoor
Er zit een kronkel in mij die geen contacten meer durft aan te gaan
Nu wantrouw ik elke connectie in mijn bestaan
En toch reik ik naar de mensen om mij heen
Maar voor mijn gevoel ben ik heel alleen
Dan komt die cynische bitch in mij naar boven
‘Het gaat goed’ laat ik de mensen geloven
Ik blijf hier op deze aardkloot
Maar leven als ik iedereen weg stoot?

Eef
 

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s