en zelf niet meer moeten

‘Ik stond op voor dag en jou’

met mijn ogen dicht ik alles heel

Zaterdagochtend 14 mei. Het is 9.46 uur en ik word gebeld door een nummer dat ik niet ken. Een man stelt zich voor als de vader van Marije. ‘Ze heeft een jaar geleden een gedicht van jou geanalyseerd’. Dan weet ik het weer. Een meisje uit 3 gymnasium met een poëzieopdracht voor school. Ze had m’n gedicht zó mooi en raak geanalyseerd, dat ik er ontroerd door was. En veel lezers met mij. ‘O ja, Marije!’

Haar vader vervolgt zijn zin. Die gaat door merg en been. ‘Merel, Marije heeft een einde aan haar leven gemaakt…’ Hij breekt. Ik ook, maar ik slik zo hard dat ik nog kan reageren. Niks zinnigs, want wàt in hemelsnaam? Dat slimme, jonge, kwetsbare meisje. Wat is er gebeúrd? Wat, hoe, zo jong? Ik stamel. Hij verontschuldigt zich, omdat hij huilt en omdat hij me dit nieuws zo vertelt. Ik kan alleen maar zeggen dat dat niet…

View original post 209 woorden meer

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s