Familievloek – De Groene Amsterdammer

Zoals ieder mens met enig gezond verstand maak ik me soms zorgen over de onuitwisbare stempel die genen en opvoeding op mij hebben gedrukt. Nu ik stukken dichter bij de dertig dan bij de twintig ben, moet ik constateren dat de zorgen toenemen.

Nina-weijers-500x500 door Niña Weijers

07-10-2015

Misschien was het begonnen met de antroposofische arts, die tegen me zei dat mijn neus een tikje uit het lood staat. Hij zag zulke dingen vaak, meestal was het een kwestie van geboren worden uit een moeder met een scheef bekken. Thuis­gekomen inspecteerde ik de stand van mijn neus in de spiegel. Die man had gelijk. Zoals Vitangelo Moscarda uit Pirandello’s Iemand, niemand en honderdduizend had ik mijn hele leven rondgelopen met een scheve neus zonder dat zelf door te hebben. In mijn vensterbank staat een ingelijste zwart-witfoto waarop mijn piepjonge ouders zich vol nerveuze verwondering over mij heen buigen, een paar dagen na mijn geboorte. Verrek! De schattigheid van mijn minuscule neusje ten spijt, hij neigt onmiskenbaar naar rechts. Al 28 jaar zit het ding midden in mijn gezicht, en dan zoiets.

 

Bron: Familievloek – De Groene Amsterdammer

Dit bericht werd geplaatst in Cultuur en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s