Slachtingen die tellen – R2P in Libië, Egypte en Syrië

Waarom wekt de éne slachting de verontwaardiging van de media op en de andere niet? De Britse mediawatchgroep Media Lens vergeleek de berichtgeving tijdens de slachtingen in Libië en Egypte met die over de recente slachting in Syrië. De instemming met de NAVO-lijn blijkt de norm te zijn. De Britse media zijn modelvoorbeelden voor de media hier. Een analyse.


De ‘verantwoordelijkheid om te beschermen, (R2P) Responsibility to protect geformuleerd op de VN Wereldtop van 2005, was gebaseerd op het idee dat staatssoevereiniteit geen recht is maar een verantwoordelijkheid. Daar waar misdadige staten hun verantwoordelijkheid niet nemen door genocide, etnische zuiveringen of andere misdaden tegen de menselijkheid van hun eigen bevolking te begaan, heeft de internationale gemeenschap een ‘verantwoordelijkheid om in actie te schieten’. Economische sancties en het gebruik van militaire geweld kunnen dan worden gebruikt als ‘humanitaire interventie’.

Een tweede versie van R2P, voorgesteld door de Commissie Evans gaat veel verder. Die laat toe aan ‘regionale en subregionale organisaties’ zoals de NAVO om hun ‘gebied van jurisdictie’ zelf te bepalen en om te handelen in die gevallen waar ‘de VN-Veiligheidsraad een voorstel verwerpt of faalt om een beslissing te nemen binnen een redelijke tijd’.

Gareth Evans (de voorzitter van de Evans Commissie) wordt door de BBC omschreven als de man die de voortrekker was van de doctrine dat de internationale gemeenschap de verantwoordelijkheid heeft om burgers te beschermen. Hij heeft een interessante CV.

John Pilger schreef daarover in 2000: “Een van de ziekmakende ogenblikken van de tragedie van Oost-Timor was is 1989, toen Gareth Evans, op dat ogenblik de Australische minister van buitenlandse zaken, zijn champagneglas hief tot zijn Indonesiche collega, Ali Atalas, terwijl ze over de Timorzee vlogen in een Australisch toestel. Ze hadden net het Timor Gap Treaty ondertekend. Onder hen lag een klein landje waar een derde van de bevolking gestorven was of gedood onder Soeharto[1]’.

Pilger voegde er aan toe: “Het is grotendeels dank zij Evans dat Australië het enige westerse land is dat de genocidaire verovering van Soeharto heeft erkend. De bloeddorstige speciale strijdkrachten van Indonesië, bekend als de Kopassus, werden getraind in Australië. De beloning was, volgens Evans, ‘ziljoenen’ dollars.”

R2P, zo oud als de menselijke geschiedenis

R2P wordt dikwijls omschreven als een nieuwe, opkomende norm voor internationale aangelegenheden. Zoals Noam Chomsky al opmerkte, werden de Japanse aanval op Mantsjoerije[2], de invasie van Mussolini in Ethiopië[3] en Hitler’s bezetting van Tsjechoslowakije[4] allemaal overdekt met lovende woorden over de plechtige verantwoordelijkheid om een lijdende bevolking te gaan beschermen. In feite gaat R2P als norm al zo ver terug in de tijd als we kunnen kijken.”

Op 28 maart 2011, de dag voor de NAVO zijn aanval op Libië lanceerde, quoteerde de BBC uit een toespraak van eerste minister David Cameron: “Op de 23ste februari (2011) citeerde de VN-Secretaris-Generaal de gerapporteerde aard en schaal van de aanvallen op burgers als ‘ongehoorde schendingen van het internationaal recht en de mensenrechten’ en riep hij de regering van Libië op zijn verantwoordelijkheid te nemen om zijn bevolking te beschermen.”

Alleen maar morele verontwaardiging

Twee weken later had de BBC een interview met Gareth Evans waarbij de omroep vroeg: “Is dit een klaar en duidelijke zaak van ‘verantwoordelijkheid om te beschermen’als rechtvaardiging voor een interventie in Libië?”  Evans antwoordde: “Absoluut … de vraag is nu natuurlijk of er een verdere stap zou moeten komen naar de militaire optie en ik denk, moreel gezien, dat alles daar overweldigend voor pleit.”

Twee weken later, op 22 maart 2011, terwijl de NAVO-bommen vielen, benadrukte Jonathan Freedland in de Guardian hoe “wij in een globale, van elkaar afhankelijke, wereld de verantwoordelijkheid hebben om elkaar te beschermen”. Freedland’s artikel was getiteld: “Hoewel de risico’s reëel zijn, blijft het pleidooi voor interventie sterk – Niet antwoorden op de verkillende dreigementen van Khaddafi zou ons moreel schuldig achterlaten, maar actie in Libië zit vol gevaren.”

Een dag later schreef de voormalige hoofdredacteur voor het Midden-Oosten Brian Whitaker onder deze titel: “Het verschil met Libië, in tegenstelling tot Bahrein en Jemen, is dat de schaal en de aard van de acties van het regime van Khaddafi de ‘verantwoordelijkheid om de beschermen’ hebben afgedwongen.”

Whitaker onderzocht de oorsprong en de ontwikkeling van R2P en besloot dat het eindelijk vruchten begon af te werpen: “(R2P) verdient erkend te worden als interventie gebaseerd op principes en niet op een ‘petro-imperialistisch complot’, zoals Khaddafi beweert.”

De volgende dag besprak Ian Williams eveneens in de Guardian de oorsprong en de verdiensten van R2P: “Zoals Brian Whitaker aantoont, krijgt de operatie in Libië onder deze principes een grote geloofwaardigheid. Khaddafi werd meermaals gewaarschuwd om er mee te stoppen zijn bevolking uit te moorden, maar bleef doorgaan met steeds zwaardere en zwaardere wapens … “

Een echokamer van instemming

Net als andere ‘progressieve’ commentatoren was Williams vrij ‘kritisch’. Hij toonde zelfs zijn bezorgdheid over mogelijke gebreken van het concept R2P en over de methodes en de motivatie van Washington. Zijn besluit was echter klaar genoeg.

Al deze artikels werden gepubliceerd tussen 22 en 24 maart 2011, kort nadat de NAVO met zijn aanvallen was begonnen. Williams citeerde Freedland, Williams citeerde Whitaker, een echokamer waarin drie leidende journalisten zowel R2P als de interventie in Libië ernstig namen als een voorbeeld van de doctrine in actie.

In het begin van maart schreef Timothy Garton Ash eveneens in de Guardian over de toepassing van R2P in Libië: “Interveniëren of niet interveniëren? Dat is de vraag … Ik daag iedereen uit de vliegtuigen van Khaddafi te bekijken terwijl ze belegerde steden aanvallen en dan niet te aanvaarden dat er minstens een legitieme vraag is om krachten van buiten Libië te laten tussenbeide komen op een of andere manier om te beletten dat hij nog meer van zijn eigen mensen vermoord.”

Hoewel hij ‘nog niet overtuigd’ was dat een no-flyzone verantwoord zou zijn ‘op het ogenblik dat ik dit schrijf, vroeg Garton Ash zich desalniettemin toch af‘: “Hebben wij dan niet een of andere verantwoordelijkheid om de mensen te beschermen die tegen hem zijn opgestaan, al was het maar in de vorm van een no-fly zone, waar de Libiërs achter staan?”

In nog een ander artikel in de Guardian de week daarop gaven Menzies Campbell, voormalig leider van de (Britse politieke partij) Liberal Democrats en Philippe Sands, professor recht aan het University College London, volgende commentaar: “Het internationaal recht vereist niet dat de wereld er bij staat en niets doet, terwijl burgers worden afgeslacht op bevel van kolonel Khaddafi … “

Ze voegden daar aan toe: “Het zou tragisch zijn voor de Libische bevolking dat de schaduw van Irak een opkomende ‘verantwoordelijkheid om te beschermen’ zou tegenhouden om de massale en systematische schending van fundamentele mensenrechten te verhinderen.”

De Guardian was niet alleen in het onvermoeid promoten van R2P als de basis voor een Westerse oorlog in Libië. Eveneens in maart 2011, vroeg mensenrechtenadvocaat Geoffrey Robertson zich in de Independent af: “Gaat de wereld er lamlendig bij staan eenmaal kolonel Khaddafi – een man zonder enig medevoelen – zijn bedreiging begint uit te voeren om ‘te vechten tot de laatste man en vrouw’ en uiteindelijk, tot het laatste kind?”

Robertson besprak ook het ontstaan en de ontwikkeling van R2P. Hij concludeerde: “De plicht om de massamoord op onschuldigen te stoppen, is ‘gekristalliseerd’ om de macht van de NAVO niet alleen ‘legitiem’, maar ook ‘wettelijk’ te maken.”

Aan het zogenaamde andere uiteinde van het mediaspectrum, schreef Matthew D’Ancona op 27 maart in de Telegraph over Libië: “Het is uiteraard een zaak van bescheiden nationale trots dat een Arabisch Srebenica[5] werd voorkomen door een coalitie waarin Groot-Brittannië een belangrijke rol speelde…” D’Ancona voegde eraan toe: “R2P heeft in Libië een proefperiode gekregen en de resultaten van het experiment zullen belangrijke gevolgen hebben in de komende decennia.”

Lezers werden in maart 2011 duidelijk gebombardeerd met commentaren die R2P promootten als de basis voor een Westerse militaire ‘interventie’ in Libië. Zoals eerder besproken, bleken veel van de zogenaamde horrorverhalen, die werden gebruikt om de aanval van de NAVO te rechtvaardigen – bijvoorbeeld Khadaffi’s gebruik van verdorven buitenlandse huurlingen, massaverkrachtingen gevoed door Viagra en zijn geplande bloedbad in Benghazi –  pure verzinsels. De gewelddadige chaos die sinds de oorlog van de NAVO over Libië is gevallen, is daarentegen wel degelijk echt.

Dit doet enkele interessante vragen rijzen. Hoe reageerden dezelfde politici en journalisten op de omverwerping van de democratisch verkozen Egyptische regering op 3 juli 2013 door militaire macht, getraind, bewapend en gesteund door de VS? Hoe reageerden politici en media op de verschrikkelijke en onbetwiste slachting van burgers op 14 augustus door datzelfde leger? En hoe speelde de geliefde R2P-doctrine – die zogenaamd eerder wortelt in ethiek dan in realpolitik – een rol in de verslaggeving over deze misdaden?

Een vergelijking van Obama’s houding over Libië, Syrië en Egypte

Volgens het Egyptische onderzoeksinstituut Centre for Economic and Social Research, werden 1.295 Egyptenaren vermoord tussen 14 en 16 augustus 2013. Op 14 augustus alleen zouden 1.063 mensen het leven gelaten hebben. Het geweld kwam van één kant, zoals de Guardian rapporteerde:

“De centrale beschuldigingen – namelijk dat de meeste Moslimbroeders gewelddadig zijn, dat hun twee grootste protestkampen gewoon overwoekerde terroristencellen waren en dat hun brutale onderdrukking gerechtvaardigd en zelfs gematigd was – worden niet ondersteund door de feiten.”

We plaatsen de slachtpartij even in perspectief. Op 25 mei 2012 lieten 108 mensen het leven na een bloedbad in Houla, Syrië. Het Westen wees de Syrische president Assad meteen met de vinger, wat leidde tot een storm van veroordelingen en oproepen tot een Westers militair ‘antwoord’.

De Guardian citeerde Obama’s visie op Libië in een artikel getiteld ‘Obama werpt het gewicht van het westen in de strijd voor vrijheid in het Midden-Oosten”. “Ook al kunnen we niet iedere onrechtvaardigheid aanpakken, er zijn omstandigheden die door onze voorzichtigheid heen snijden, bijvoorbeeld wanneer een leider dreigt om zijn volk af te slachten en wanneer de internationale gemeenschap oproept tot actie. Dat is waarom we het bloedbad in Libië een halt toe riepen. We zullen ook niet aflaten tot het volk van Libië beschermd is en de schaduw van de tirannie is verwijderd.”

De Guardian omschreef dit als “een ontroerende toespraak” die de VS “ondubbelzinnig aan de kant plaatste van degenen die vechten voor vrijheid in het Midden-Oosten”.

Hoe heeft deze toewijding van de VS tot de mensenrechten zichzelf gemanifesteerd in de nasleep van de ontzaglijke moordpartij door de Egyptische militaire raad op 14 augustus? Obama reageerde zo: ‘We begrijpen de complexiteit van de situatie … Na de militaire interventie [sic] enkele weken geleden, bestond de kans om een democratisch pad te volgen. In plaats daarvan hebben we gezien dat er een gevaarlijkere weg werd gekozen.”

“De VS veroordeelt ten strengste de stappen die de Egyptische interimregering [sic] en zijn veiligheidstroepen hebben genomen. We betreuren het geweld tegen burgers. We steunen de universele rechten van de mens, waaronder het recht op vreedzaam protest. We kanten ons tegen de toepassing van militaire rechtspraak.’

Obama annuleerde de gezamenlijke militaire oefeningen, maar schorste niet eens de jaarlijkse steun van 1,3 miljard dollar (900 miljoen euro) voor de Egyptische strijdkrachten. Jen Psaki, woordvoerster van het ministerie van buitenlandse zaken,zei: “Dit een wankele weg terug naar democratie. We blijven eraan werken.”

De New York Times merkte op dat die 1.3 miljard dollar aan militaire steun “de grootste toegang is tot het soort gesofisticeerde wapens waar het Egyptische leger dol op is.” Global Post lijstte de tien grootste ‘defensie’-contracten op waar grote Amerikaanse bedrijven bij betrokken waren, zoals Lockheed Martin, Boeing, Raytheon en AgustaWestland.

Spencer Ackerman schreef in de Guardian: “Het meest mystificerende aspect aan de cosmetische reactie van de VS op het Egyptische bloedbad van woensdag is misschien wel de onwil van de VS om deze massieve steunhefboom te gebruiken tegen de generaals van Caïro.”

Dit moet inderdaad ‘verbijsterend’ zijn voor journalisten die geloven dat de VS ‘ondubbelzinning aan de kant staat van degenen die vechten voor vrijheid’.  Ondanks deze onverschilligheid tegenover een massaslachting, bevestigde Ackerman de ‘vrolijke waarheid’: “De allerhoogste zorg voor de VS was dat het leger geen Egyptische burgers zou afslachten.’

De Britse minister van Buitenlandse Zaken, William Hague, die onvermoeibaar een oorlog eiste tegen Libië en Syrië als reactie op echte, verzonnen en voorspelde misdaden, had het volgende te zeggen over de moord op honderden burgers in Egypte: “Onze invloed mag dan beperkt zijn – het (Egypte) is een trots onafhankelijk land – en er mogen dan nog turbulente jaren volgen in Egypte en andere landen … We moeten onze best doen om de democratische instellingen en de politieke dialoog te bevorderen …”

Patrick Cockburn voegde een uitzonderlijk eerlijke samenvatting toe van tenminste een deel van de lelijke waarheid: “Tussen al hun verbijsterde uitdrukkingen rond het bloedbad van vorige week door, waren de VS en de EU-landen zo sprakeloos over de coup van 3 juli, dat ze op die manier duidelijk maakten dat ze het leger verkozen boven de Moslimbroeders.“

Dit helpt te verklaren waarom je in de mediadatabank Lexis exact twee artikels terugvindt die tegelijk de woorden ‘Egypte’ en ‘verantwoordelijkheid om te beschermen’, of ‘R2P’ bevatten, na 3 juli (de dag van de grootste slachtpartij in Egypte). Eén ervan is één enkele zin die voorkomt in een editoriaal van de Observer, dat focust op Syrië. Ironisch genoeg, citeert het andere artikel een verklaring van het Egyptische ministerie na het bloedbad van 14 augustus:

“Het is de taak van de overheid om de nodige maatregelen te nemen tegen de Rabaa- en Nadha-zitstakingen[6]. Uit nationale verantwoordelijkheid om de veiligheid van de burgers te beschermen, zijn de veiligheidstroepen gestart met het nemen van de nodige maatregelen om te voorkomen dat beide sit-ins zich zouden verspreiden. (‘Voices from the violence,’ Independent, August 15, 2013)

R2P is simpelweg geen kwestie voor de alliantie VS-Verenigd Koninkrijk in Egypte. Wat daarbij opvalt, is dat R2P tegelijkertijd volgens de toch zo aantoonbaar objectieve en onafhankelijke ‘vrije pers’evenmin een kwestie is in Egypte .

David Edwards

Vertaling Stephanie Ketels en Lode Vanoost

Voetnoten

  • [1]President Soeharto, militair dictator van Indonesië van 1967 tot 1998, na een bloedige staatsgreep een repressie, waarbij tussen 650.000 en 1,2 miljoen Indonesiërs werden afgemaakt (het exacte cijfer werd nooit bekend). Het Westen keen netjes de andere kant op, want Soeharto was een Westers bondgenoot, die er op toezag dat Westerse bedrijven de Indonesische bevolking kon uitbuiten. Na de bezetting van het buurlandje Oost-Timor in 1975 kwam een derde van de bevolking om onder de repressie.
  • [2]Mantsjoerije is het noordoostelijke deel van het huidige China. De bezetting duurde van 1931 tot 1944, toen Japan kapituleerde tegenover de Westerse strijdkrachten. De bezetting van Mantsjoerije was bijzonder wreedaardig. Wanneer er spanningen zijn tussen China en Japan, komt deze geschiedenis nog altijd bovendrijven. Japan weigert nog altijd enige vorm van excuses voor de excessen van de bezetting.
  • [3]In een poging voor Italië ook een koloniaal rijk op te richten, bezette fascistisch dictator Benito Mussolini Ethiopië, het enige Afrikaanse land dat nooit gekoloniseerd was, van 1935 tot 1944.
  • [4]Hitler kwam de etnische Duitsers in het noordwesten van Tsjechoslawakije ‘beschermen’, waarmee hij in 1939 de eerste stap zette naar de Tweede Wereldoorlog.
  • [5]Stad in Bosnië waar in 1995 de deportatie en genocide plaatsvond van ongeveer 8.000 moslimjongens en – mannen.
  • [6]Rabaa en Nahda waren de plaatsen waar de grote zitstakingen van de Moslimbroeders doorgingen.
Geplaatst in De Wereld Morgen, Opinie | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

Amnesty: Politie en leger Nigeria folteren systematisch

In een rapport klaagt Amnesty International zware systematische folteringen aan door de ordestrijdkrachten in Nigeria. Die terreur beperkt zich niet tot aanhangers van Boko Haram, maar treft de volledige bevolking.
 Nigeria

De politie en het leger in Nigeria folteren routinematig mannen, vrouwen en kinderen – van wie sommigen amper twaalf jaar oud zijn. Dit blijkt uit het rapport “Welcome to hell fire”: Torture and other ill-treatment in Nigeria. Het beschrijft hoe mensen tijdens grote razzia’s aangehouden en gefolterd worden om hen te straffen, om geld af te persen of om zogenaamde bekentenissen af te dwingen, zodat criminele zaken snel ‘opgelost’ kunnen worden.

“De folteringen in Nigeria beperken zich niet tot vermeende leden van Boko Haram. De omvang en de ernst van de praktijk schokken zelfs de meest geharde mensenrechtenwaarnemers,” meldt Lore Van Welden, woordvoerder van Amnesty International Vlaanderen.

Systematisch

Het rapport is het resultaat van honderden getuigenissen en bewijsmateriaal dat Amnesty International gedurende de afgelopen tien jaar verzameld heeft. Het toont aan dat de politie systematisch gebruikmaakt van folterkamers en dat het leger eveneens stelselmatig marteltechnieken toepast.

Verder brengt het rapport aan het licht dat veel gevangenen zonder contact met de buitenwereld worden vastgehouden en dus geen advocaten, familie, dokters of rechtbanken te zien krijgen. Het systematisch gebruik van foltering is ondertussen zo diep ingesleten bij de Nigeriaanse politie dat heel wat politiekantoren beschikken over een informele ‘Officer in Charge of Torture‘.

Politieagenten hanteren een gruwelijk arsenaal aan foltertechnieken waaronder het uittrekken van nagels en tanden, verstikking, elektroshocks en seksueel geweld. De 24-jarige Abosede vertelde aan Amnesty International hoe zij een permanent letsel overhoudt aan misselijkmakende marteltechnieken van de politie:

“Een vrouwelijke politieagent nam me mee naar een klein kamertje en verplichtte me om al mijn kleren uit te trekken. Ze spreidde mijn benen en spoot traangas in mijn vagina… Ik moest bekennen dat ik een gewapende overvaller was… Ik bloedde…Ik voel de pijn nog steeds in mijn baarmoeder.”

Ook kinderen worden gefolterd

Het leger maakt zich schuldig aan gelijkaardige schendingen van de mensenrechten. In hun zoektocht naar leden van Boko Haram hebben de militairen al duizenden mensen opgesloten en velen van hen gemarteld. De 15-jarige Mahmood uit de deelstaat Yobe werd samen met ongeveer 50 andere mensen, voornamelijk jongens tussen 13 tot 19 jaar, gearresteerd door soldaten.

Hij vertelde aan Amnesty hoe militairen hem gedurende drie weken vasthielden en hem regelmatig afranselden met de kolf van hun geweer en met stokken en machetes. Ze goten ook gesmolten plastic over zijn rug, lieten hem over gebroken flessen lopen en dwongen hem toe te kijken hoe andere gevangenen buitengerechtelijk werden terechtgesteld. Hij werd uiteindelijk vrijgelaten in april 2013.

Militairen in de staat Yobe arresteerden en sloegen zelfs een jongen van 12 jaar. Ze overgoten hem met alcohol, gingen op zijn lichaam staan en dwongen hem braaksel op te ruimen met zijn blote handen. Foltering kan in Nigeria op dergelijke grote schaal plaatsvinden omdat niemand aansprakelijk wordt gesteld.

De meeste aantijgingen van foltering tegen de Nigeriaanse veiligheidsdiensten worden niet grondig onderzocht en folteraars worden niet vervolgd. Wanneer er toch interne onderzoeken bij de politie of bij het leger worden gevoerd, dan worden de conclusies niet bekendgemaakt en de aanbevelingen zelden uitgevoerd. Van de honderden gevallen die Amnesty International onderzocht, werd geen enkel slachtoffer van foltering vergoed of schadeloos gesteld door de Nigeriaanse regering.

Het volledige rapport van Amnesty International: “Welcome to hell fire”: Torture and other ill-treatment in Nigeria



Bron: dewereldmorgen.be

Geplaatst in De Wereld Morgen, Human Rights, Nieuws | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Latijns-Amerika halveerde honger in vijftien jaar

Latijns-Amerika en het Caraïbische gebied hebben in de afgelopen jaren de grootste vooruitgang geboekt in de strijd tegen honger. De regio telt het hoogste aantal landen dat de eerste VN-Millenniumdoelstelling – het halveren van het aantal ondervoede mensen tegen 2015 – bereikt.


 Brazilie

Politieke wil

Het aantal mensen dat in Latijns-Amerika lijdt aan ondervoeding, daalde tussen 1990 en 2014 van 15,3 procent tot 6,1 procent. Dat betekent dat de eerste van de acht Millenniumdoelstellingen, het halveren van extreme honger en armoede tegen 2015, een jaar voor de deadline al is gehaald.

Dat dit bereikt werd, komt vooral door de politieke wil van de regeringen in de regio, zegt Benítez. “Zij realiseren zich dat economische groei alleen niet voldoende is om het probleem op te lossen en hebben een tweesporenbeleid in gezet. Economische groei, maar ook financiële steun aan de allerarmsten.”

Nog veertien andere landen in Latijns-Amerika hebben deze eerste Millenniumdoelstelling al gehaald: Argentinië, Barbados, Brazilië, Chili, Cuba, de Dominicaanse Republiek, Guyana, Mexico, Nicaragua, Panama, Peru, Saint Vincent en de Grenadines, Uruguay en Venezuela. Benítez voegt ook Dominica toe aan die lijst. Vier andere landen – Bolivia, Colombia, Ecuador en Honduras – zullen naar verwachting volgend jaar hun doelstelling halen.

Brazilië en Bolivia

Brazilië is in het rapport uitgelicht als succesverhaal. Het land begon in 2003 als onderdeel van een Nul-Hongerplan, met Bolsa Familia, een uitkeringsprogramma voor de allerarmsten. Dat leidde tot een daling van het aantal ondervoede mensen met 82 procent tussen 2002 en 2013. Momenteel lijden nog 3,4 miljoen mensen – 1,7 procent van de bevolking van 200 miljoen – onder gebrek aan voedsel. Ondanks de geboekte vooruitgang is ongelijkheid nog een probleem. Die treft vooral de meest gemarginaliseerde groepen zoals plattelandsvrouwen en inheemse bevolkingsgroepen.

Bolivia, een ander land dat uitgebreid aan bod komt in het rapport, wordt genoemd als voorbeeld van hoe “beleid op maat” specifieke delen van de bevolking kan helpen. “Bolivia heeft processen in gang gezet en instituten opgericht die zich richten op alle kwetsbare groepen, in het bijzonder inheemse groepen die historisch gezien het meest gemarginaliseerd zijn”, zegt Benítez. “Wat we boven alles kunnen leren van Bolivia, is dat politieke wil werkt.”

Betere zaden

In Bolivia heeft de sterke focus op voedselzekerheid en armoedebestrijding geleid tot een snelle vermindering van de honger. Die daalde tussen de periodes 2009 en 2014 met 7,4 procent. Chronische ondervoeding bij kinderen daalde van 41,7 procent in 1989 tot 18,5 procent in 2012.

Bolivia zette onder meer een economisch beleid in op het gebied van landbouwgrond, financiering en technologieoverdracht, gericht op de meest kwetsbare boeren. Een zaadprogramma, gericht op boeren in de hooglanden van de Andes, leidde tot een significante productiegroei.

Die aangroei werd bereikt door betere zaden te gebruiken. “Ik zeg niet dat het gemakkelijk is de honger op te lossen of dat het van het ene op het andere moment kan”, zegt Benítez. “Maar als er eenmaal een besluit is genomen het probleem aan te pakken, volgen er ook resultaten.”

Het volgende doel moet het volledig uitroeien van honger zijn, zegt hij. “We hebben veel redenen tot optimisme. Onze regio produceert voedsel, er is politieke wil en solidariteit tussen landen in de regio. De uitdaging is nu om het proces te versnellen, te intensifiëren en beter te coördineren. Zo kan deze generatie de laatste in Latijns-Amerika en het Caraïbische gebied worden die met honger moet leven.”

World’s Most Unequal Region Sets Example in Fight Against Hunger

 


Bron: dewereldmorgen.be

Geplaatst in De Wereld Morgen, Economie, Human Rights, Nieuws | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Moedig artsen niet aan om te frauderen

Bx97J4rIAAAazkt

Afbeelding | Geplaatst op door | Tags: , | Een reactie plaatsen

Verenigde Staten en extremisten: nauwe banden

irakDe Verenigde Staten willen het extremisme van Islamitische Staat (IS) bestrijden. Maar wat minder bekend is, is dat de VS extremistische groepen vaak heeft gesteund. Een kort overzicht.


  • De VS trainde vanaf 1979 Afghaanse strijders. De bedoeling daarvan was om de communisten in Afghanistan te verdrijven. Maar het waren deze Afghaanse strijders die de kern van Al-Qaeda vormden. Niemand minder dan Osama Bin Laden behoorde ertoe.

  • Ook in de jaren negentig was de VS actief in Afghanistan. De VS steunde toen de Taliban. Maar tegelijk was de Taliban tegen de VS. Toen dat duidelijk werd, stopte de steun aan de Taliban.

  • Nog in de jaren negentig bracht de VS Al-Qaeda-strijders over naar Bosnië. De VS deed dat om extra steun te bieden aan de moslims in Bosnië. De moslims in Bosnië waren op dat moment in een bloedige oorlog verwikkeld.

  • In 2011 brak een opstand uit in Libië. De opstand was gericht tegen de Libische leider Khaddafi. De VS steunde toen de Libyan Islamic Fighting Group in de strijd tegen Khaddafi. Maar die groepering stond op de lijst van terroristische organisaties.

  • In Syrië steunde de VS de opstand tegen president Assad. Onder de opstandelingen zaten groepen die later IS werden.


Bron
 

Geplaatst in De Wereld Morgen, Politiek | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

In dit dorpje proberen dappere hackers het internet te redden

Illustratie: Typex

Illustratie: Typex

Heel het internet is kapot. Heel het internet? Nee, een kleine groep hackers blijft moedig weerstand bieden tegen de overweldigers van het kapitalistische-militair complex van Google en de National Security Agency (NSA). In het Spaanse dorp Calafou kwamen ze samen op de Backbone-conferentie,  om te praten over de manier waarop het internet werkt en wat er anders moet.

Illustratie: Typex
Illustratie: Typex

Een post-apokapitalistisch toevluchtsoord

Calafou ligt twee uur ten westen van Barcelona. De nederzetting is een industrieterrein met een kerk, aan een zwaar vervuilde rivier onder een vierbaanssnelweg. Er woont een hechte, anarchistische gemeenschap van rond de veertig mensen met evenzoveel ganzen, kippen, honden en katten.

Hier wordt zeep gemaakt van motorolie, is elk toiletbezoek een bijdrage aan de landbouwgrond en wordt ’s avonds tot in de kleine uurtjes zelfgebrouwen bier gedronken. Eén gebouw is deels afgebrand, een ander half ingestort, elke ruimte is stoffig.

Wat het ultieme middel voor vrijheid, gelijkheid en democratie had moeten zijn, lijkt de grootste afluister-, propaganda- en datahandelmachine in de geschiedenis van de mensheid te zijn geworden

Het is, zoals een van de bewoners het omschrijft, een ‘post-apokapitalistisch toevluchtsoord.’ Hier wordt geëxperimenteerd met het fundamenteel anders inrichten van de maatschappij. Een van die experimenten gaat over de digitale kant van onze wereld – ook wel bekend als het internet – en hoe we die kant kunnen terugveroveren op de hegemonie van de grote bedrijven en het afluisterend oor van de veiligheidsdiensten. De Backbone-conferentie is een onderdeel van dat experiment.

De teneur lijkt dat, zonder spoedige fundamentele wijzigingen aan het internet, we het maar beter gewoon kunnen afsluiten. Wat het ultieme middel voor vrijheid, gelijkheid en democratie had moeten zijn, lijkt de grootste afluister-, propaganda- en datahandelmachine in de geschiedenis van de mensheid te zijn geworden.

Hier in Calafou zal men dat in ieder geval niet onder slag of stoot laten gebeuren. Alle berichten over de schaduwzijde van het internet ten spijt, is het nog immer een krachtig communicatiemiddel voor miljarden mensen.

De aanwezigen in Calafou zijn vastberaden zich die verworvenheden niet zonder slag of stoot af te laten nemen.

Illustratie: Typex
Illustratie: Typex

Encryptie is de sleutel tot een veiliger internet

Buiten is het 38 graden Celsius. Binnen zit ik naast cryptopunkLunar, een ontwikkelaar van Tor-software.  ‘Het idee van het internet als open en vrij communicatie kanaal is kapot,’ zegt hij plompverloren, ‘maar met goede cryptografie maken we een kans om het te repareren.’

Encryptie, of versleuteling, is voor de aanwezigen het laatste antwoord op alle problemen. Het is gebaseerd op een fundamenteel principe waar iedereen (vooral mensen met kinderen) bekend mee is: rommel is sneller gemaakt dan opgeruimd. Chaos ontstaat met het grootste gemak, orde met de grootste moeite.

Het is de basis van cryptografie: het is makkelijker om berichten te versleutelen dan te ontrafelen. Een simpele computer kan berichten zo verhaspelen dat zelfs de snelste computer ter wereld er tientallen jaren over doet om ze te ontcijferen.

Volgens Lunar is het voornaamste probleem de implementatie. Hiermee doelt hij op het toepassen van deze abstracte wiskunde in het dagelijks leven. Zoals een titanium slot geen zin heeft als je voordeur van karton is gemaakt, zo is de beste encryptie niks waard als het gebruikt wordt in een computer die de kwetsbaarheden bevat van een besturingssysteem als Windows XP.

Om iets lastigs als encryptie goed te implementeren, kan je het in de handen geven van een kleine groep uitstekende cryptografen, terwijl wij verder gaan met ons leven. Lunar: ‘Privacy is fundamenteel voor vrije communicatie. En het huidige internet geeft weinig om privacy. Maar we weten dat encryptie werkt, dus hebben we een kans om het te repareren. We moeten in dat geval een selecte groep cryptografen vertrouwen dat onze data ook echt goed versleuteld zijn.’

Illustratie: Typex
Illustratie: Typex

Data beschermen doe je zo

‘Dit vertrouwen is keer op keer geschonden,’ zegt Micah, ontwikkelaar voor de activistische mailprovider RiseUp en het platform LEAP. We dineren samen aan een lang stuk hout op schragen terwijl hij met zijn lage stem de grootste problemen van het huidige gebruik van internet beschrijft. ‘In de jaren negentig hadden we een bloeiend en gezond ecosysteem van mailproviders. Nu zijn er drie grote data-silo’s: Gmail, Hotmail en Yahoo, die bijna alle mail ter wereld afhandelen. Alle drie zitten in het PRISM-programma van de NSA, waarmee de Amerikaanse overheid onbeperkt toegang heeft tot onze communicatie.’

Veel kleine mailproviders maken sleepnetsurveillance lastiger en voorkomen dat de bedrijven zelf de data van hun gebruikers inzien, analyseren of doorverkopen

Volgens Micah moeten we terug naar het oude systeem. Veel kleine mailproviders maken sleepnetsurveillance door de overheid lastiger en voorkomen dat de bedrijven zelf de data van hun gebruikers inzien, analyseren of doorverkopen. Het probleem: we moeten er maar op vertrouwen dat die bedrijven dat niet doen. ‘En dat is,’ zegt Micah, slechts op te lossen door ervoor te zorgen dat de techniek niet misbruikt kán worden. ‘Dat proberen we met LEAP te bereiken.’

LEAP is software voor de beheerders van internetservers. Het verkleint de mogelijkheid voor deze providers om aan de data van hun klanten te zitten. Aangezien we voorlopig niet zonder een zekere mate van centralisatie van onze diensten kunnen en niet iedereen een eigen, veilige, mailserver kan bouwen en beveiligen, moeten we ervoor zorgen dat deze diensten zo min mogelijk van ons weten. In de ideale situatie wordt de provider een simpele opslag en doorstuurservice, met minimale kennis van de data op de server. ‘In dat geval kun je zelfs een provider gebruiken die je niet vertrouwt,’ zegt Micah.

Maar door vele kleine providers te promoten kom je weer op het probleem dat zij elk hun beveiliging op orde moeten hebben. ‘Om een echt goede provider op te zetten, moet je bereid zijn je leven op te offeren aan het leren en bijwerken van je kennis over beveiliging,’ meent Micah. Dat is een offer die maar weinigen willen of kunnen maken. LEAP lost dit op door niet de provider, maar de software centraal te ontwikkelen en gratis beschikbaar te stellen. Zo kan iedereen een dienst opzetten zonder zich zorgen te maken over de juiste implementatie van de encryptie.

Ik krab me op m’n achterhoofd en vraag of Micah het probleem van centralisatie dan niet heeft verplaatst van de provider naar de ontwikkelaars van de software. ‘Ja, dat is zo, maar software kan je, anders dan providerinstellingen, publiceren, zodat anderen de code kunnen controleren. En dat is precies wat we doen.’

Illustratie: Typex
Illustratie: Typex

Ieder voor zich

Ella Dymaxion is ontwikkelaar van Briar en vindt dit niet ver genoeg gaan. ‘Zolang er centrale servers zijn heb je meer problemen dan het afluisteren van communicatie alleen.’ In het geval van een ramp of censuur, is er één punt waar de verbinding kan worden afgesloten.

Briar is nu in ontwikkeling als een veilige vervanging voor applicaties als WhatsApp. Het versturen van berichten op een veilige manier is het eerste doel

Het kleine team van Briar, waar Dymaxion onderdeel van is, ontwikkelt software die geen enkele centrale dienst meer nodig heeft. In het geval van een black-out van het internet, of dat nu door een orkaan of door een dictator komt, kun je met Briar lokale netwerken opzetten en via wifi of bluetooth met elkaar communiceren. ‘Elke gebruiker heeft lokaal op de telefoon of computer een volledige back-up van de berichten. Eenmaal verzonden kan een bericht dus ook niet meer verwijderd of anderszins gecensureerd worden.’

Briar is nu in ontwikkeling als een veilige vervanging voor applicaties als WhatsApp. Het versturen van berichten op een veilige manier – direct tussen vrienden, geliefden of collega’s – is het eerste doel. Als dat eenmaal gelukt is, wil het bedrijf geavanceerde functies toevoegen. Zoals het delen van bestanden, het opzetten van een blog, of een functie waarmee incidenten in een conflictgebied in kaart kunnen worden gebracht zodat hulpverleners sneller weten waar hulp geboden kan worden.

Illustratie: Typex
Illustratie: Typex

Een smeulende hoop

In de koele avond zitten we buiten in een kring rond een kampvuur. Micah schetst een somber toekomstbeeld. ‘We zijn in een strijd verwikkeld waarbij sommige zaken tot de grond toe af zullen branden. Het goede nieuws is dat sinds de onthullingen van Edward Snowden steeds meer mensen doorhebben dat deze strijd bestaat én zich erin mengen.’

‘Maar er is meer voor nodig,’ zegt Micah, ‘om niet met een geheel overgenomen telecommunicatiemedium achter te blijven. Hopelijk verplaatsen meer mensen straks hun mail naar een kleine provider en groeit de steun voor software als LEAP en Briar.’

Ik pook in het vuur, onder een hemel gevuld met sterren. Misschien toch maar weer terug naar de oude rooksignalen? Nee, ik heb het volste vertrouwen in de encryptie en software ontwikkeld door deze toegewijde groep hackers. Het kan ontmoedigend zijn om te zien hoe klein de groep is.

Maar áls het lukt, zal het een onoverwinnelijke toverdrank blijken.


Dit verhaal is geschreven door gastauteur Douwe Schmidt en geïllustreerd door striptekenaar Typex.  Het verschijnt onder Creative Commons 3.0-licentie​. Ik had mijn stuk nooit kunnen schrijven zonder vrienden, supporters en buren die door de jaren heen een onvoorstelbare hoeveelheid werk hebben verzet om Calafou tot bloei te brengen. Aangezien ik hen nooit allemaal persoonlijk kan bedanken, of financieel kan compenseren voor hun aandeel in mijn stuk, kan het stuk het beste openbaar en ter inspiratie van iedereen gepubliceerd worden. Iedereen heeft inspiratiebronnen en gebruikt bewust of onbewust de ideeën van anderen. Het gebruiken van een open licentie erkent dat je eigen werk niet in een vacuüm ontstaat waar alleen jij de vruchten van kan plukken. En, nog belangrijker, het moedigt anderen aan door te gaan, waar jezelf bent gestopt. Er zijn vele verschillende vormen van vrije licenties. De bekendste is misschien wel de Creative Commons, die in verschillende smaken komt. Maar er is ook een GNU-licentie, die meestal voor software wordt gebruikt en, een van mijn favorieten, de Do What the Fuck You Want License. Het meeste werk dat ik maak geef ik uit onder een Creative Commons 3.0-licentie. Dat betekent dat je mijn teksten mag kopiëren, bewerken, herpubliceren zonder restrictie, als je me maar vermeldt als auteur en linkt naar het originele artikel. Voor de rest: ga je gang!

 Het originele artikel kunt u vinden op De Correspondent.

 

Geplaatst in Art, Columns, De Correspondent, Media, Uncategorized | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Mairead Maguire: zeg “nee” tegen oorlog en propaganda

In een column veroordeelt Mairead Maguire, de vredesactiviste uit Noord-Ierland die in 1976 de Nobelprijs voor de Vrede kreeg, de recente beslissing van de NAVO om in de Baltische Staten een nieuwe snelle interventiemacht te installeren. Zij betoogt dat de wereld niet meer wapens nodig heeft, maar wijze mensen die het hoofd koel houden.
 Mairead maguire

Terwijl de VS, het Verenigd Koninkrijk en de NAVO aansturen op een oorlog met Rusland, moeten volkeren en hun regeringen over de hele wereld stelling nemen voor de vrede en tegen het geweld, om het even waar het vandaan komt. We bevinden ons op een gevaarlijk punt in de geschiedenis en het zou een enorme tragedie voor onszelf en onze kinderen zijn, als we ons door profiteurs laten meesleuren in een Derde Wereldoorlog, uitmondend in de dood van vele miljoenen mensen.

Afgeblokt

Gevaarlijk is de beslissing van de NAVO-topconferentie in Wales (4-5 september) om een nieuwe snelle interventiemacht van 4000 manschappen in het leven te roepen voor prioritaire inzet in de Baltische staten. Dit pad kan ons allen vooruit dwingen en leiden tot een Derde Wereldoorlog als het niet afgeblokt wordt. Wat we nu nodig hebben, zijn mensen die het hoofd koel houden en van wijsheid blijk geven – en niet méér wapens en méér oorlog.

Het is onder de leiding van de NAVO dat de verdergaande oorlogen uit de actuele conflicten in Oekraïne, Irak, Afghanistan, Libië en andere zijn voortgevloeid.

De recentste beslissing van de NAVO verbindt de 28 lidstaten ertoe om twee procent van hun BNP aan militaire uitgaven te besteden en een reeks van drie tot vijf basissen in Oost-Europa te vestigen waar, onder andere, uitrustingen en voorraden op voorhand worden ondergebracht om de snelle inzet te vergemakkelijken.

Vermurwen

De beslissing van de VS en de NAVO om een snelle interventiemacht op te richten met het uitgesproken doel om een vermeende Russische bedreiging te dwarsbomen, herinnert me aan de oorlogspropaganda van leugens, halve waarheden, insinuaties en geruchten waaraan we allemaal blootgesteld werden om ons te vermurwen voor de Irakoorlog. Ze herinnert me ook aan de daaropvolgende gruwelijke wars on terror die door de NAVO-bondgenoten werden uitgevoerd.

Volgens de OVSE-observatoren (Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa) waren de NAVO-rapporten, met inbegrip van de satellietfoto’s die Russische strijdkrachten toonden die in militaire operaties verwikkeld waren op het soevereine grondgebied van Oekraïne, gebaseerd op vals bewijsmateriaal.

Terwijl de NAVO zich bezighoudt met het melden van een tegenaanval op de niet-bestaande Russische inval in Oekraïne, roepen de mensen in Oekraïne op tot vrede en onderhandelingen, voor een politiek leiderschap dat hun vrede brengt en niet wapens en oorlog.

Deze strijdkrachten, als speerpunt bedoeld, zullen door de bondgenoten in beurtrol worden voorzien en zullen ook lucht-, zee- en speciale strijdkrachten omvatten. Een NAVO-woordvoerder brengt ons ervan op de hoogte dat deze strijdkrachten opgeleid zullen worden in niet-conventionele acties – van het sponsoren van separatistische groepen tot en met het gebruik van sociale media, intimidatie en zelf verzonnen bronnen.

Vijandbeelden

Ongetwijfeld is het demoniseren van president Poetin in de huidige Westerse media een deel van de verdachtmakingscampagne. Zo wordt vrees en haat van de anderen erin gehamerd.

De laatste NAVO-voorstellen voor een strijdmacht van 4000 manschappen en een afzonderlijk expeditiecorps van 10.000 geleid door de Britten, zijn een agressieve en volledig onverantwoordelijke zet van de VS, het Verenigd Koninkrijk en de NAVO. Het is een inbreuk op de overeenkomst van 1997 met Moskou, waarbij de NAVO zich ertoe verbond geen aanzienlijke aantallen soldaten in Oost-Europa op een permanente basis onder te brengen.

De NAVO had ontbonden moeten worden, toen het Warschaupact uiteenviel. Maar dat is niet gebeurd en nu gebruiken de VS de NAVO voor hun eigen agenda. Een van Clintons stafmedewerkers zei al: “Amerika is de NAVO.” In plaats van afgeschaft te worden dient de NAVO opnieuw bij het herbewapenen en militariseren van de Europese staten en rechtvaardigt het zijn nieuwe rol door vijandbeelden te scheppen – of het nu Russen zijn of de IS.

Contraproductief

In een onderling afhankelijke en onderling verbonden wereld, die streeft naar het bouwen van broederlijkheid, economische samenwerking en menselijke veiligheid, is er geen plaats voor de politiek van de Koude Oorlog van doden en doodsbedreigingen noch voor een politiek van exceptionalisme en superioriteit. De wereld is veranderd. De mensen willen niet verdeeld worden en wensen een einde aan geweld, militarisme en oorlog.

Het oude bewustzijn functioneert niet meer goed. Het nieuwe bewustzijn is gebaseerd op een ethiek van niet-doden en respect. Samenwerking breidt zich uit. Het wordt tijd voor de NAVO om te erkennen dat zijn gewelddadige politiek contraproductief is. De Oekraïense crisis en groepen zoals de IS, zullen niet verdwijnen door wapens maar met gerechtigheid en dialoog.

Boven alles heeft de wereld hoop nodig. De wereld heeft een geïnspireerd politiek leiderschap nodig en dat kan versterkt worden als president Barack Obama en president Poetin samenzitten om het Oekraïense conflict op te lossen door dialoog en onderhandeling – op een niet-gewelddadige manier.

We leven in gevaarlijke tijden maar alles is mogelijk, alles verandert… en vrede is mogelijk.

Vertaling door Andries Termote. De originele versie van deze tekst vind je hier.



artikel overgenomen van dewereldmorgen.be

 

Geplaatst in De Wereld Morgen, Opinie | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie